Afgelopen dinsdag 16 september ben ik – na een soepele reis zonder vertraging – geland in Salvador, Brazilië, waar mijn goede vriend Mattijs me opwachtte. Mattijs woont in een appartementje in een wijk waar de onderkant van de middenklasse woont. De gebouwen zien er vrij troosteloos uit (en er is een toegangshek met bewaking), maar de mensen zijn heel erg vriendelijk en vrolijk. ‘Mateus’ is echte een bekendheid in de buurt, dus als we over straat lopen is er een constante stroom van begroetingen in onze richting. Iedereen is ook meteen geïnteresseerd in mij en met de lopende vertaalmachine Mattijs aan mijn zijde kan ik wat over mij en mijn plannen vertellen.

Meer »

Onlangs zat ik weer een reisje in de Thalys richting Parijs. Die trein heeft bij mij een speciale plek, omdat ik vroeger met mijn ouders altijd met de trein naar Frankrijk ging en dat voor mij – als kind – een bijna onneembaar lange reis was. De Trein Die Het Allemaal Korter Zou Laten Duren was voor mij dus heilig, dat snap je wel. Uiteindelijk heb ik er volgens mij nooit met mijn ouders in gezeten, omdat – tegen de tijd dat het ding reed – ik niet meer elke zomer met mijn ouders naar Frankrijk ging en we (als we weer een keer samen gaan) tegenwoordig een auto huren. Maar dat maakt het ding voor mij nog niet minder magisch. Ik hou van het gevoel dat je – helaas nog steeds pas na Brussel – krijgt als hij optrekt richting volle snelheid en daarna door het glooiende landschap ten noorden van Parijs raast.

Deze keer heb ik echter nog een magische kant van de Thalys leren kennen: vlak na de Belgische grens (in het plaatsje Essen) klonk het: “Dames en Heren, bij de overgang van het Nederlandse naar het Belgische net is er iets mis gegaan en de machinist zal dit nu proberen te herstellen door de trein te resetten.”
Ik wilde bijna roepen “Heb Je Ctrl+Alt+Del al geprobeerd?”, maar kon me nog net inhouden.