Ruim 4 jaar geleden, zat Tegenlicht er met de documentaire De dag dat de dollar valt… ‘niet ver naast’ (om het zachtjes uit te drukken).

Hoe serieus moeten we dan nu deze uitzending van Tegenlicht, 2010: Buigen of barsten, nemen?

Ik heb onlangs weer eens een stukje gevlogen en er vielen me drie dingen op (niet voor het eerst trouwens):

• Mag ik een keer een douanier die niet chagrijnig kijkt en me, vriendelijk lachend, verwelkomt? Ik sta er nou ook niet echt voor mijn plezier.
• Waarom gaat iedereen bij het boarden toch altijd meteen zo lang mogelijk in de rij staan? Er staan stoeltjes in de hal en als je eenmaal die slurf in loopt, dan sta je daar toch weer in de rij. ‘t Is ook niets alsof je anders geen zitplaats in het vliegtuig hebt. Zie ik iets over het hoofd?
• Van dezelfde orde: waarom staat iedereen na het landen toch altijd zo snel mogelijk op? Dan kan binnen no-time niemand meer bewegen, laat staan zijn handbagage pakken. Je bent tóch altijd te vroeg bij de bagageband En dan heb ik het nog niet eens over het feit dat de meeste mensen opstaan nog voordat het ‘Riemen vast lampje’ uit is; wat helemaal niet mág! (Maar dan zeur ik een beetje.) Zie ik ook hier iets over het hoofd?

‘Gebruiker Google krijgt meer controle’. Het klinkt fantastisch. Zeker in deze tijd waarin het bedrijf om de zoveel tijd weer onder vuur ligt vanwege mogelijke privacyschending. Dus: meteen maar even een blik geworpen; ik ben immers stiekem toch wel Google grootverbruiker (mail, calendar, contacts (ik moet ook eerlijk toegeven: Google Sync met de iPhone werkt fantastisch), picasa, maps…) en eigenlijk wel nieuwsgierig naar wat het bedrijf allemaal over mij weet.

Eerlijk gezegd was het een teleurstelling. Ik had verwacht bijvoorbeeld inzage te krijgen in de woorden die uit mijn mail geplukt worden, op basis waarvan ik advertenties te zien krijg; of wat er over mijn zoekgedrag wordt bijgehouden met eventueel een optie bepaalde zaken te verwijderen; of makkelijk een dienst te kunnen sluiten en alle bijbehorende data weg te gooien. Maar niets van dat alles: het is eigenlijk alleen een overzichtspagina van de diensten die je van Google gebruikt, met linkjes naar de configuratieschermen van de desbetreffende dienst. Ik heb bijvoorbeeld ooit een Blogger-account geopend om te kijken hoe dat systeem werkt. Maar ik gebruik ‘t niet. In mijn overzicht staat nu de dienst Blogger ook, maar zonder een mogelijkheid die dienst te verwijderen. Ik heb me een ongeluk gezocht, maar kan alleen vinden hoe ik de Gmail-dienst in zijn geheel kan verwijderen (dat wil ik nou juist niet), of mijn gehele Google account kan verwijderen (ook geen optie).

Kortom: een dooie mus. Wat mij betreft een leuk stukje PR om de publieke opinie weer ‘ns wat te sturen en de aandacht af te leiden van zaken zoals Google Health en critici die zich afvragen of dat wel zo gezond is, maar ik ben niet onder de indruk. Weet je wat ik pas interessant zou vinden? Welk profiel Google over mij ‘voor derden’ op zou kunnen stellen aan de hand van mijn gebruik van bijvoorbeeld de zoekmachine, mail, calendar, contacts, maps en picasa. Dat zou ik weleens in willen zien. En dan lekker schrikken.

Ik ben nu toch wel heel benieuwd wat Berlusconi gaat doen naar aanleiding van de recente protesten tegen hem op Facebook (in een verwerpelijke formulering, maar laten we dat even buiten beschouwing laten).

In eigen land zou hij nu gewoon dat medium de nek omdraaien, maar dat gaat hier nu natuurlijk niet zo makkelijk. Of zou hij, à la China, nu gewoon alle Italiaanse providers dwingen Facebook af te sluiten?

En zou dit nou wel of  niet gemeld worden in zijn media? Je zou zeggen van niet, maar ik kan me ook voorstellen dat hij de vermoorde (…) onschuld gaat spelen en ‘huilerig’ gaat roepen: “Kijk, de linksen willen me vermoorden! Mij, die alles, zelfs mijn huwelijk opoffert, omdat niemand anders het kan!”

De ‘proteststem’ zal hij – zeker in deze tijd – uiteindelijk toch niet uit kunnen roeien. Die zal altijd ergens boven komen drijven. Wat nu?

Overigens is de EU verder in mijn achting gedaald door Berlusconi niet terug te fluiten. De unie lijkt me nou juist bij uitstek geschikt voor dit soort zaken. Ze zouden toch de randvoorwaarden voor een democratie moeten beschermen. Waarom doen ‘we’ anders zo moeilijk over het toetreden van Turkije?

Recently, I read this article by Mick Lodder about the development of e-mail on Emerce and I agree with his statement that e-mail is slowly being replaced by sending messages/ instant messaging (IM) in social networks (‘E-mail is dead, long live e-mail’), turning an e-mail address into an online ID used to establish online connections. But it also triggered some more ideas on the subject. Mick Lodder only refers to social media taking over in the area of personal/ private communication, and I think that – after that – it will also move into the area of internal communication within organisations.

Meer »